Deelnemers 2019

 

De kunstenaars die we na zorgvuldige selectie hebben gekozen zijn:

Jaap de Ruig met bijzondere videoprojecties op ramen, gebaseerd op zijn leven als kind van een ongehuwde moeder die in de vijftiger jaren liefdevol werd opgevangen bij de Woodbrookers in Kortehemmen.

Joris Collier en Gerdie de Jong die met hun ludieke performance bezoekers willen verlossen.

Wishing Well

A world of fantasy  created in a small house, with a realistic and mystic story. An interactive life performance by Joris Collier and Gerdie de Jong

 

 

Sigrid Hamelink maakt een fijnzinnige installatie van keramiek waarop een video wordt geprojecteerd.

Met mijn bijdrage probeer ik de uiteenlopende complexe gedachten van Domela Nieuwenhuis te verbeelden . Aardse strijd om het bestaan en onze plek in de natuur wordt verbonden met al dan niet religieuze symboliek.

De installatie in één van de huisjes kan de kijker er aan herinneren onderdeel te zijn van de natuur, de eeuwige cyclus van het leven en de strijd om het bestaan. Wellicht herinnert het werk ook aan de zielen van degenen die uit hun lijden verlost werden.

Rode druppels vullen de vloer van één van de huisjes. Er hangen organische vormen van porselein in de ruimte waarop de natuur in de omgeving geprojecteerd wordt. Daartussen ligt een geknield figuur van keramiek.

Odette Muijsers laat kunst over eten zien dat een contrast met de omgeving vormt.

Al honderd jaar verlost van armoede en honger. Vrij om te kiezen wat we willen eten, hoeveel en wanneer. We hebben alle kennis rondom eten met een paar muisklikken binnen handbereik.

En wat doen we?

We eten te vaak, te veel en maken ongezonde keuzes. Dat vind ik eindeloos fascinerend.De overvloed waarin wij leven in tegenstelling tot het afschuwelijke tekort van honderd jaar geleden… Wat gebeurt er als je eten van nu laat zien in een omgeving waar het niet hoort. Hoe ziet eten van toen eruit met een laagje glimmend glazuur? Zouden de mensen het toen als eten kunnen herkennen, zouden ze het lekker vinden? Dat zijn de vragen waar ik mee aan het werk ben gegaan.

Pat van Boeckel die een video op een overhemd projecteert waarbij associaties met gevangenschap en Jezus vanzelf komen.

Over het weiland hangt een lange waslijn met daaraan allemaal witte hemden.
Omdat de waslijn dwars door een veenarbeidersboot gaat wordt je aandacht daar naartoe getrokken.
Binnen in dat bootje hangt maar één hemd, in het donker.
Door middel van een videoprojectie komt dit hemd tot leven.
We zien iemand (het beeld is onscherp) zijn hemd uitdoen, naar voren komen en zijn borstkas tonen precies op de plek waar het hemd hangt.

Het is hierdoor de verlosser in de Christelijke betekenis geworden (Domela Nieuwenhuis die van zijn geloof valt). Het is ook Domela Nieuwenhuis die in de gevangenis gezet wordt en zich moet ontdoen van zijn kleren. En plots kan het ook symbool staan voor de erbarmelijke omstandigheden van de veenarbeiders.

Marcella Kuiper maakt een installatie Ruimtetijd, waarin de bezoeker even verlost raakt van deze tijd en ruimte.

Cella Vie, Marcella Kuiper en Albert Aarts

Het is een installatie waarbij de kijker de kans krijgt om even in een nieuwe dimensie te stappen en voor het moment “Verlost”! te worden van het hier en nu.

De titel is ”Ruimtetijd” en deze installatie vertaalt in onze eigen beeldtaal, de relativiteitstheorie. Die stelt dat ruimte en tijd niet los van elkaar staan, maar met elkaar verweven zijn. Zoals ook de geschiedenis van deze plek en het Museum It Damshûs zoals het nu is, met elkaar verweven zijn. De installatie bestaat uit een netwerk van draden en licht dat als punten over de draden reist. Het is een visuele beleving waarbij de draden staan voor de tijd en de wegen die we in ons leven afleggen. Deze draden bieden een visuele inkijk in de complexiteit van het leven. Zo is  ook het leven van Ferdinand Domela Nieuwenhuis complex geweest. En er ontstaan nog steeds nieuwe draden tussen zijn leven en het nu. Door het thema “Verlost”! te kiezen, naar aanleiding van zijn overlijden 100 jaar terug ontstaat er weer een nieuwe draad naar het heden.

Saber Mikael maakt een persoonlijk kunstwerk over zijn eigen leven als vluchteling uit Irak en zijn benarde positie in de AZC’s

Mijn verhaal van Irak tot nu heeft veel diepe dalen, maar ook hoogtepunten gekend. Ik ben als het ware ‘verlost’ uit mijn Irak problematiek. Toen kwam de moeilijke periode in de azc ‘s. Een mindere periode in mijn leven.

Langzamerhand lukte het weer om mijn kunstenaarsleven op te pakken. Ik mis mijn familie zeer, maar ik houd de moed erin. Al is dat erg moeilijk als je hier alleen leeft.

Ik heb een passend idee ontwikkeld hoe ik het verhaal ‘Verlost: bevrijd uit een benarde positie of een gevangenschap’ beeldend kan maken. Daarnaast laat ik me ook inspireren door de omgeving, waar het kunstproject zal gaan plaatsvinden.Ik heb een plan ontwikkeld om een paneel te maken, waarop mijn levensloop met diepte- en hoogtepunten wordt uitgebeeld met de kleuren zwart en wit. In het kunstwerk zit het ritme van mijn  leven, waarin ik meermalen ben verlost uit benarde situaties (het gevoel van gevangen zijn).

Raimond Evers heeft een prachtige grote machine die na veel gepiep en gekraak een zucht van verlossing slaakt

Wanneer slaken wij nog een zucht van verlossing? Steunen en zuchten zijn niet meer alledaags. Velen zijn het verleerd, vinden het ongepast of weten niet wanneer het zuchten geoorloofd is. Zijn techniek en wetenschap in staat het tij te keren? Om ‘de zucht’ niet verloren te laten gaan, staat tijdens ‘Verlost’ Object 7.012.281 (ook wel ‘de zucht’) omslachtig, piepend en krakend een zucht te slaken. Raimond Evers maakt geen schetsen vooraf, maar werkt vanuit het materiaal (overbodige en overbodig geraakte dingen) dat tijdens schepping voorhanden is.

Leontine Lieffering naait een enorm grote lijntekening met keperband gebaseerd op het veenlandschap en Domela

In de beelden die ik maak speelt de geschiedenis en functies van plekken en gebouwen een belangrijke rol. Ik reageer op een locatie door oude gebruiken of functies bloot te leggen of vergane architecturale structuren weer te visualiseren. Zij zijn een ingreep in de ruimte op zo’n wijze dat je uiteindelijk de ruimte zélf anders gaat waarnemen.

Voor de tentoonstelling ‘Verlost’ in It Damshus heb ik de literatuur die zich afspeelt in de veengebieden, de biografie over Ferdinand Domela Nieuwenhuis en oude topografische kaarten als bronnen genomen. Vandaaruit is een voorstel ontstaan voor een installatie in de schuur met de turfbok.Een langgerekte ‘lijntekening’ van ruim 15 meter breed bij 2 meter hoog gemaakt van rood band waarin vormen en letters elkaar opvolgen vormen samen een beeldverhaal waarin verteld wordt over de lijnen van het landschap, het formaat van de turfblokken, de wortelstructuren van de in het veen achtergebleven stobben en een uitspraak van Domela Nieuwenhuis.

Met deze transparante tekening die halverwege de schuur in de volle lengte gespannen wordt wil ik een betekenislaag toevoegen waarin alles met elkaar verbonden wordt; de architectuur van de schuur met de boot en het gereedschap, de winning van het turf, de persoon Domela Nieuwenhuis en de geschiedenis van het landschap waarin wij ons bevinden.

Miranda Keizer gaat dagenlang aan het werk in één van de locaties met een installatie van touw

Mijn materiaal is het uitgangspunt om iets te maken, het inspireert me en daagt me uit om iets mee te doen. Door middel van herhaling, samenvoeging en bewerking ontstaan nieuwe ruimtelijke ritmes en vormen. Daarbij zoek ik naar eenvoud in kleur, vorm en lijn; helderheid, harmonie en structuur. In mijn werk speel ik met herhaling, orde en ritme. Ik maak werken van onooglijk en/of waardeloos materiaal, en dat til ik op naar een hoger niveau door het zo te gebruiken dat er nieuwe vormen ontstaan die schoonheid uitstralen en iets als rust, ontroering of verwondering

In de trekkershut voor arbeiders op het veld van ‘It Damshus’ te Nij Beets zal ik met veel touw een installatie maken die geheel in het teken van de ruimte zal staan, ik maak het werk als reactie op de ruimte.

Het pand heeft letterlijk veel aanknopingspunten om mijn touw te bevestigen en daarmee zal ik een werk maken wat past binnen de hut. De vorm van het werk zal zich voegen naar de vorm van de ruimte, het zal meegaan en de vorm versterken, er zal een nieuwe ruimte ontstaan; een flexibele ruimte. Een werk waar je in kunt lopen, om te beleven, te voelen, te ervaren.

Ank van Engelen maakt een meute aanbiddende cycloopjes

De Cycloopjes zijn kleine stalen tuimelaars die met hun glazen kopjes het licht en de wereld aftasten. Een kleine ‘menigte’ cycloopjes (50 tot 60 stuks) worden in een van de veenarbeidershuisjes zó op eiken sokkels op de vloer geplaatst dat ze zoveel mogelijk licht vangen. Licht van boven dat op de glazen kopjes van de cycloopjes valt, zorgt voor een prachtig effect van spiegeling en transparantie.
Door het licht krijgen de glazen kopjes een extra dramatisch effect en de uitgestrekte ‘armpjes’ en de zachte huid van het latex met de donkerblauwe pigment verbinden de aarde visueel met het licht. Ik nam de aardsheid van het veen, de volksverhalen over ’vreemde wezentjes’ die in de winter bij het haardvuur verteld werden en het verlangen naar vrijheid die de titel ‘Verlost’ in zich draagt, voor deze installatie als uitgangspunt.

Om deze wezentjes in zo’n groot aantal te kunnen maken, zal ik in mijn werkplaats het las en slijpwerk al moeten doen, evenals het inlijmen van de glazen en kristallen bolletjes.

Het coaten met de latex en het pigment kan gedeeltelijk ook ter plekke gedaan worden.